Saint Theodora’s journey through the Aerial Toll-Houses


Saint Theodora’s journey

through the Aerial Toll-Houses

According to the teachings of the Church, the particular judgment of souls by God is preceded by their torments, or rather a series of tests; these take place in the regions of the air, where the evil spirits have their domain (Eph. 6. 12). They detain the souls and declare and make manifest all the sins which these souls perpetrated during their lives. We know about these torments in great detail because they were revealed to Gregory, the disciple of the holy monk St. Basil the New, who lived in the first half of the Tenth century. Gregory in his vision learned about the hour of death and the passing through torments of a woman known as the Blessed Theodora.

When Gregory asked her to tell him about her passing away and about the circumstances that attended her death and followed it, she told him in great detail the following. “My child Gregory,” she said, “you have asked me about a terrible thing, which it is frightening even to recollect.

“When the hour of my death came, I saw faces such as I had never seen before, and heard words such as I had never heard. What shall I say? Cruel and hard to endure evils, of which I formerly had no idea, encountered me then because of my evil deeds. However, through the prayers and the assistance of our common spiritual father Basil I was saved from these hardships. But how shall I tell you about that physical pain, that stress and close feeling which the dying experience? Like a man who, entirely naked, falls into a great fire, burns, melts, and Continue reading


Ομοφυλόφιλοι & Ετεροφυλόφιλοι – Όλοι έχουμε ανάγκη από μετάνοια


Ομοφυλόφιλοι & Ετεροφυλόφιλοι

Όλοι έχουμε ανάγκη από μετάνοια

Διευκρινίζουμε ότι όλοι έχουμε ανάγκη από μετάνοια, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους· ο καθένας έχει να αντιμετωπίσει τα δικά του πάθη, όχι να τ’ αποδεχτεί, αλλά να τα πολεμήσει σκληρά. Ένας ετεροφυλόφιλος ενδεχομένως έχει να αντιμετωπίσει πολλά πάθη που σχετίζονται με το σεξ – και ο γάμος δε μπορεί πάντα να τον θεραπεύσει, γιατί μπορεί να αισθάνεται την ανάγκη της μοιχείας, ή ακόμη και συνεύρεσης με πολλούς ερωτικούς συντρόφους ή της παιδεραστίας, της αιμομιξίας, της κτηνοβασίας και άλλα πολλά, που «αισχρόν εστί και λέγειν» (Εφεσίους 5, 12). Όλα αυτά τα πάθη δεν είναι «εντάξει» και ο ετεροφυλόφιλος δεν είναι οπωσδήποτε πιο ενάρετος ή πιο κοντά στο Θεό από τον ομοφυλόφιλο. Και οι δύο μπορούν να σωθούν λόγω της αγάπης του Χριστού, με τον αγώνα που θα δώσουν με τη βοήθεια της θείας χάριτος.

Θεόδωρος Ρηγινιώτης, Θεολόγος

Απόσπασμα από το άρθρο του

“Ομοφυλοφιλία και Ορθόδοξη Πνευματική κληρονομιά”



Η Βίβλος & η Επιστήμη συμφωνούν

Η Βίβλος & η Επιστήμη συμφωνούν

Οι επιστήμονες έχουν πολλές φορές κάνει λάθος σε επιστημονικά ζητήματα. Αλλά όχι η Αγία Γραφή, η οποία έχει αποδειχθεί πολλές φορές επιστημονικά ακριβής. Παρά το γεγονός ότι η Βίβλος δεν είναι πρωταρχικά ένα επιστημονικό κείμενο, αναφέρεται σε πολλά επιστημονικά θέματα – τα οποία Continue reading

Alla ricerca della verità – Padre. Anthony Alevizopoulos ╰⊰¸¸.•¨* Italian



Alla ricerca della verità

Di: Padre. Anthony Alevizopoulos

PhD. in Theologia, PhD. in Filosofia



Il problema di dove si trovi la verità ha occupato l’umanità attraverso i secoli; è una questione che è sempre attuale e proprio per la sua natura guida l’uomo alla ricerca di una risposta. I filosofi, ed in particolare gli antichi greci, si sono posti la domanda: ”Che cos’è l verità?” e la maggioranza degli uomini hanno cercato una risposta razionale. Alcuni hanno detto che è un Idea, il “principio di tutte le cose”, il “primo motore immobile” e l’hanno chiamata Dio.

Ma questo Dio, il Dio dei filosofi, non può salvare. Tocca gli uomini solo nella loro parte razione e non come un tutto, nessuno può entrare in comunione personale con lui, in quanto è impersonale; una mente universale che agisce in Continue reading

Video: Μοναχοί που έκαναν το Θεό να χαμογελάσει ╰⊰¸¸.•¨* Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ


Μοναχοί που έκαναν το Θεό να χαμογελάσει


Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ

The Sacrament of Holy Confession in the Eastern Orthodox Church


The Sacrament of Holy Confession

in the Eastern Orthodox Church

As it says in John 20:23, “If you forgive the sins of any, they are forgiven.  If you retain the signs of any, they are retained.” This is the power of the presbyter or bishop to remit sins on behalf of God. He mediates for us to God, but only God forgives us our sins. This sacrament is an often misunderstood practice in the Eastern Orthodox Church. Many Protestants and Evangelicals protest that you can only have “God forgive your sins.” But there is a very good reason why we confess our sins to others apart from God: it’s called accountability. One feels more ashamed to commit a sin again, if another knows about it. If one confesses only to God, but no one else, then you can not be helped in fighting your sins properly. You will continue making the same errors, and will have no shame, since it is just your secret you keep to yourself. This means that you are more likely to commit this sin again! God would onto want that. He wants us to be as holy as possible.

This holy sacrament is even prefigured in the Old Dispensation. In Leviticus 5:4-6, it says “… that unrighteous soul, which determineth with his lips to do evil, or to do good, according to whatsoever a man may determine with an oath, and it shall have escaped his notice (or her) , and he shall know, and he sin in some one of these things, then he shall show his sin in the things wherein he hath sinned by that sin. And he shall bring for his transgressions against the Lord, for his sin, an ewe lamb of the sheep, or a kid of the goats, for a sin offering; and the priest shall make an atonement for him for his sin, which he hath sinned, and his sin shall be forgiven him.” Though we no longer make sin offerings of ewe lambs, we offer our lives and our hearts instead. We do this at the sacrament of confession, just as it was done in the sacrifices of Ancient Israel. The priest today also makes atonement for our sins before God, as well.

Indeed, one can see confession is important, since “whosoever covereth his own ungodliness shall not prosper: but he that blame to himself shall be loved.” (Proverb 28:13) All shall “prosper” from this holy sacrament, since it cleanses one’s conscience and way of life.

Saint Maximos the Confessor says that “Every genuine confession humbles the soul. When it takes the form of thanksgiving, it teaches the soul that it has been delivered by the grace of God.” (Philokalia. Saint Maximo’s the Confessor was born in Constantinople 580 A.D, and died in Tsageri, Georgia, on 13th of August 662 A.D, while he was in exile.) We all know we have been delivered by God when we are forgiven our sins, and we are eased of our burdens and Continue reading

Προτυπώσεις του Τιμίου Σταυρού – Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ


Προτυπώσεις του Τιμίου Σταυρού

Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ

Ὁ Σταυρός, ὅπως καί ἄλλα ἀντικείμενα ἤ καί γεγονότα τῆς Κ. Διαθήκης, προτυπώθηκε πολλές φορές στήν Π. Διαθήκη.

Ἰδού μερικές προτυπώσεις: Στό πρῶτο κεφάλαιο τῆς Ἁγ. Γραφῆς προτυπώνεται τό σχῆμα τοῦ τιμίου Σταυροῦ. Τό ὁριζόντιο τμῆμα — στό χωρισμό τῶν νερῶν σέ πάνω καί κάτω (Γεν 1, 6-7). Τό κατακόρυφο τμῆμα | στό χωρισμό τῶν κάτω νερῶν καί στήν ἐμφάνισι τῆς ξηρᾶς (Γεν 1, 9).

Στόν Ψαλμό 102 (11, 12), ἐπίσης: «Σύμφωνα μέ τό ὕψος τοῦ οὐρανοῦ ἀπό τή γῆ (τό κατακόρυφο σχῆμα |)… ὅσο ἀπέχουν ἀνατολές ἀπό τίς δύσεις (τό ὁριζόντιο τμῆμα —).

Ἀκόμα, στόν Ψαλμό 138, 7-10: «ποῦ πορευθῶ ἀπό τοῦ πνεύματός σου καί ἀπό τοῦ προσώπου σου ποῦ φύγω; Ἐάν ἀναβῶ εἰς τόν οὐρανόν, σύ ἐκεῖ εἶ, ἐάν καταβῶ εἰς τόν ᾅδην, πάρει (: παρευρίσκεσαι) [τό κατακόρυφο τμῆμα |]· ἐάν ἀναλάβοιμι τάς πτέρυγάς μου κατ᾽ ὄρθρον καί κατασκηνώσω εἰς τά ἔσχατα τῆς θαλάσσης [τό ὁριζόντιο τμῆμα —], καί γάρ ἐκεῖ (: ἀκόμα κι ἐκεῖ) ἡ χείρ σου ὁδηγήσει με, καί καθέξει με (: θά μέ περιβάλλη) ἡ δεξιά σου».

Καί στόν Ἰώβ: «Ὑψηλός ὁ οὐρανός, καί τί ποιήσεις; βαθύτερα δέ τῶν ἐν ᾃδου τί οἶδας; (τό κατακόρυφο σχῆμα |) ἤ μακρότερα μέτρου γῆς ἤ εὔρους θαλάσσης; (τό ὁριζόντιο τμῆμα —)»(Ἰώβ 11, 8-9)

Ἰδού, τώρα, τό σχῆμα τοῦ Σταυροῦ στήν Κ. Διαθήκη· στό Ἐφ 3, 18: «… ὥστε νά μπορέσετε νά καταλάβετε, μαζύ μέ ὅλους τούς Ἁγίους, ποιό εἶναι τό πλάτος καί τό μῆκος [τό ὁριζόντιο τμῆμα —] καί τό βάθος καί τό ὕψος [τό κατακόρυφο τμῆμα |]» τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ.

Ὁ σεβαστός καθηγητής Παναγιώτης Τρεμπέλας, γράφοντας γιά τή θεραπεία ἀπό τό δάγκωμα φιδιοῦ, μέσῳ ἑνός «σταυρωμένου» χάλκινου φιδιοῦ —τῆς κατεξοχήν προτυπώσεως τοῦ Σταυροῦ—, λέει: «Ὁ Θεός διέταξε τό Μωϋσῆ νά εἶναι τό φίδι χάλκινο· ὄχι φίδι πραγματικό, ἀλλά ὁμοίωμα φιδιοῦ. Ἔτσι καί ὁ Χριστός, ἀναγνώστη μου. Ἔξω ἀπ᾽ τό ἐξωτερικό φαινόμενο, δέν εἶχε καμμία στό βάθος ὁμοιότητα καί σχέσι πρός τόν “πυρρόν δράκοντα”, πρός τό φίδι τῆς ἁμαρτίας. “Τόν γάρ μή γνόντα ἁμαρτίαν ὑπέρ ἡμῶν ἁμαρτίαν ἐποίησε”(Β´ Κορ 5, 21), λέει ὁ ἀπ. Παῦλος. Καί αὐτό ἀναφέρεται στό Χριστό. “Τόν μή γνόντα ἁμαρτίαν”, τόν ἀληθινά ἀναμάρτητο, πού ἐκ πείρας δέν ἔλαβε ποτέ οὔτε μ᾽ ἕνα ἐσωτερικό λογισμό, οὔτε μέ μία πονηρή ἐπιθυμία, γνῶσι τῆς ἁμαρτίας. Αὐτόν, λοιπόν, τόν ἐξ ὁλοκλήρου ἀναμάρτητο, τόν τελείως ἁμόλυντο καί ἄμεμπτο, “ὑπέρ ἡμῶν ἁμαρτίαν ἐποίησε”. Τόν μεταχειρίσθηκε σάν ἁμαρτωλό. Ἄφησε ὁ ἐπουράνιος Πατήρ νά Τόν καταδικάσουν σάν νά ἦταν ἔνοχος, καί νά Τόν θανατώσουν τά ὄργανα τοῦ σατανᾶ σάν νά ἦταν ἕνας ἀπ᾽ τούς πλέον ἁμαρτωλούς τοῦ κόσμου. Καί τόν ὕψωσαν στό ξύλο ὡς ἐγκληματία… Ἔπαθε, δηλαδή, ὅ,τι παθαίνει κι ἐκεῖνος, πού δέν ἔχει μέν χρέη δικά του, ἀλλά βάζει μέ τή θέλησί του καί ἀβίαστα τήν ὑπογραφή του κάτω ἀπό ἕνα ξένο ὁμόλογο καί γραμμάτιο. Ἔτσι τό χάλκινο φίδι τῆς ἐρήμου προτύπωνε τέλεια τόν Ἰησοῦ Χριστό ὑψωμένο στό Σταυρό. Ὅπως εἴπαμε καί πρωτύτερα, ὁ Χριστός μόνο κατά τό ἐξωτερικό φαινόμενο ἔμοιαζε πρός τό φίδι τῆς ἁμαρτίας, στό βάθος, ὅμως, ἦταν ξένος καί νεκρός καί πεθαμένος ὡς πρός τήν ἁμαρτία καί δέν εἶχε καμμία σχέσι μ᾽ αὐτήν»(στό: ΤΠ, 136).


Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ


Τό δικό μας Holywood (=Ἱερό Ξύλο)

ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

ΑΘΗΝΑ 2011

Die Sondag van die Ortodoksie ╰⊰¸¸. •¨* Afrikaans





Die Sondag van die Ortodoksie


Verlede Sondag het ons die Sondag van die Sege van die Ortodoksie gevier. Hier is ‘n uittreksel uit ons bisdomlike blad oor dié fees.

Vandag, op die eerste Sondag van die Groot Vastyd, gedenk ons die oorwinning van die Ortodoksie oor die kettery van die ikonoklasme. In die agste eeu is die Kerk uitmekaar geskeur deur hulle wat beswaar gemaak het teen die verering van die ikone, en in 787 het die Tweede Konsilie van Nicea daarop gereageer deur die rol van ikone in die Kerk te bevestig en te verklaar dat “Wanneer hierdie voorstellings beskou word, dit hulle wat daarna kyk hulle prototipe sal laat gedenk en liefhê .” Die Konsilie het onderskei tussen aanbidding, wat God alleen toekom, en die verering wat ons aan ikone gee, en verklaar dat wanneer ons ‘n ikoon vereer, ons eintlik die werklikheid vereer wat dit verteenwoordig.

Selfs na die Konsilie het die ikonoklasme voortgeduur totdat die keisering Theodora in 844 die Ortodoksie opnuut gevestig het met ‘n plegtige prosessie en verering van die ikone op die eerste Sondag van die Vastyd. Dit was die begin van vandag se fees en vier die sege van die ware leer oor kettery.

Die sege van die Ortodoksie wat ons vandag vier, staan in volledige samehang met die vroeëre stryd vir die Ortodokse geloof, want wat op die spel was, was nie bloot die geldigheid van die verering van die ikone nie, maar juis die werklikheid van die Vleeswording van Christus, wat die Kerk in vroeëre eeue geworstel het om te bely. Omdat God in Christus volledig mens geword het, is die stoflike self geheillig en het dit ‘n geskikte medium geword om Sy beeltenis weer te gee. Soos Sint Johannes van Damaskus geskryf het: “As ‘n mens eers verstaan dat die Onliggaamlike vir jou mens geword het, is dit vanselfsprekend dat jy Sy menslike beeld kan weergee.”

Onomskryfbare Meester, in u goddelike natuur, en in die laaste tye vlees geword, het dit U behaag om omskryfbaar te word; want deur vlees aan te neem, het U ook al die eienskappe daarvan aangeneem. Wanneer ons daarom die vorm van u gelykenis weergee, gee ons dit ‘n relatiewe verering en word ons verhef tot liefde vir U, en in die navolging van die tradisies van die apostels, verkry ons daaruit die genade van heling.

Uit die Vespers vir die Sondag van die Ortodoksie

Uittreksel uit Evangelion. ‘n Bulletin van die Ortodoks-Christelike Geloof, 4 Maart 2012.

Saint Paisios of Mount Athos (+1994), the temptation of atheism when he was 11 years old & the appearance of Jesus Christ to him




Saint Paisios of Mount Athos (+1994)

the temptation of atheism when he was 11 years old

& the appearance of Jesus Christ to him

From the age of eleven [says Saint Paisios], I would read the lives of the Saints, I would fast and keep vigil. My older brother would take the books and hide them, but that didn’t stop me. I would just go into the forest and keep reading there.

Later, when I was fifteen, a friend of my brother named Costas told my brother, “I’ll make him willingly give up all this nonesense.” He came and explained to me Darwin’s theory of evolution. I was shaken by this, and I said, “I’ll go and pray, and, if Christ is God, He’ll appear to me so that I’ll believe. I’ll see a shadow, hear a voice—He will show me a sign.” That’s all I could come up with at the time.

So, I went and began to pray and make prostrations for hours; but nothing happened. Eventually I stopped in a state of exhaustion. Then something Costas had said came to mind: “I accept that Christ is an important man,” he had told me, “righteous and virtuous, Who was hated out of envy for His virtue and condemned by His countrymen.” I thought to myself, “since that’s how Christ was, even if He was only a man, He deserves my love, obedience, and self-sacrifice. I don’t want paradise; I don’t want anything. It is worth making every sacrifice for the sake of His holiness and kindness.”

God was waiting to see how I would deal with this temptation. After this, Christ Himself appeared to me in a great light. He was visible from the waist up. He looked at me with tremendous love and said, “I am the resurrection, and the life; he that believeth in Me, even if he dies, he shall live” (Jn. 11:25). He was holding the Gospel in His left hand, open to the page where the same words were written.

With this event, the uncertainties that had troubled my soul were overcome, and in divine grace I came to know Christ as true God and Savior of the world. I was convinced of the truth of the God-man, not by men or books, but by the very Lord Himself, who revealed Himself to me even at this young age. Firmly established in faith, I thought to myself, “Come back now, Costas, if you want, and we’ll have a talk.”



Video – Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας: Η Κοιλάδα της Πίστης


Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας: Η Κοιλάδα της Πίστης