Let us accept another as he is – Blessed Elder Aimilianos of Simonopetra Monastery, Holy Mount Athos, Greece (+2019)



-Let us accept another as he is-

Blessed Elder Aimilianos of Simonopetra Monastery,

Holy Mount Athos, Greece (+2019)

Let us accept another as he is. One will insult me, of course. Another will praise me, certainly. Another will offer me half a glass of water, doubtlessly. Let us not meddle in the life of another. When they will ask for our love, let us give it as God gives it, “over both the righteous and the unrighteous.”






Ο πανσεξουαλισμός θα φέρει τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο



Ο πανσεξουαλισμός θα φέρει τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος:

«Μου έγραφε μία Ελληνίδα Καθηγήτρια Πανεπιστημίου στην Αμερική: “Πιστεύετε ότι διδάσκουν σεξολογία στα παιδάκια του Νηπιαγωγείου;”! Ύστερα από κάποιον καιρό έπεσε στα χέρια μου ένα ελληνικό βιβλίο, βοήθημα -σας το έχω ξαναπεί το παράδειγμα- που θα διδασκόταν αυτό σε Νηπιαγωγείο, μάθημα σεξολογίας! Και επειδή τα μικρά παιδιά του Νηπιαγωγείου δεν ξέρουν γράμματα, είχε εικόνες, για παράδειγμα, να λέει η Ελενίτσα στο Γιωργάκη: “Είδες τι έκανε η μαμά και ο μπαμπάς;”. Ακούτε; Δηλαδή, ένας πανσεξουαλισμός, φοβερό πράγμα! Είναι γνωστό όμως ότι όταν υπάρχει πανσεξουαλισμός, μια τέτοια κοινωνία βυθίζεται στην παρακμή, στη διαφθορά. Γιατί χάθηκαν τα Σόδομα, γιατί χάθηκε η αρχαία Βαβυλώνα, η αρχαία Νινευή; Γιατί είχαν φτάσει στο αποκορύφωμα της διαφθοράς. Αυτή η διαφθορά φέρει τον πόλεμο. Και επιτρέψατέ μου, επειδή σήμερα ο πανσεξουαλισμός είναι παγκόσμιο φαινόμενο, να μου το θυμάστε αυτό, ο πανσεξουαλισμός θα φέρει τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο! Θα είναι προϊόν της αποστασίας.

(Προς Ρωμαίους, ομιλία 13η)
Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου
Συλλογή αναφορών του Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου για τους νέους
Επιμέλεια Παντελής Γκίνης
Λάρισα 2012





My journey into the True Church – Timothy Copple, Texas, USA



My journey into the True Church

by Timothy Copple





Each story I’ve heard of how people have come into the Orthodox Church has been different. Sometimes there are some general similarities, but each one has specific issues, specific circumstances and specific problems that they deal with. While I recognize that my own circumstances are not, and in some cases should not be, how others come into Orthodoxy, I do feel there were some key elements that moved me in this direction. Most inquirers/converts to Orthodoxy will deal with these key elements at some point.

So allow me to tell you a little of my own journey.

I was born and raised in Texas. We moved a lot, so over my growing up years I’ve lived in several different cities around south-central Texas. The city that I did a majority of my growing up, mostly during my teen years, was Austin, TX. So I tend to think of that as “home”. Ironically, it was in moving back to Austin after having lived in other places for around 16 years that I became Orthodox.

As I was growing up, my Father, Dalton Copple, was a part-time Baptist preacher while he worked for the local electric company around the Uvalde area. Some of my earliest memories as a kid are from those days. I recall a couple of questions I had back then, which I addressed to my Mom, Alice Fay Kiker.

One time I recall, as we were getting dressed for church, asking Mom why we had to go to church. As many people know, kids are often not really excited about going to church. You want to move, you want to play, you want to do anything but sit in a pew and listen for over an hour to people saying words and singing music. For me, however, that was not the full motivation behind my question. It was those blasted black leather shoes.

We were pretty poor people, but of course being the pastor’s family, the kids had to have decent looking shoes for church. Only problem was that our feet were constantly growing and Mom knew that we would hardly get a pair broke in before we would need a new pair. So, like any Mom aware that she had to Continue reading

Icon corner



Icon corner

The icon corner is a small worship space prepared in the homes of Eastern Orthodox Christians.

The Book of Acts and the Epistles of the Apostle Paul record that in the early Church, Christians used to meet in the homes of the faithful. (Acts 2:46, Acts 20:7-12, 1 Corinthians 16:19, etc.) This tradition of the “House Church” continues to this day in Eastern Christianity. The home is considered to be a microcosm of the Church. The parents (both the husband and the wife) are the “clergy” of the house church, and the children are the “laity”. The wedding ceremony (“crowning”) is analogous to Ordination, and the house is blessed with a rite that is based upon the Consecration of a Church. Once a year, the priest will come to bless the house with Theophany Water.

An Orthodox Christian is expected to pray constantly. According to Bishop Kallistos Ware, “In Orthodox spirituality, there is no separation between liturgy and private devotion”. Thus the house, just like the Temple (church building), is considered to be a consecrated place, and the center of worship in the house is the icon corner.

An icon corner is normally oriented to face east. It is often located in a corner to eliminate worldly distractions and allow prayer to be more concentrated. Here is where the icons that the family owns should be located, normally including at least icons of Christ, the Theotokos, and the Patron Saint(s) of the family. An oil lamp normally hangs in front of the icons. The careful trimming of the lamp to keep it burning at all times is interpreted as symbolic of the attentive daily care faithful Christians should take over their souls. Relics of saints (if the family possesses any) and a Gospel Book and a blessing cross would be kept there, as well as incense, holy water, palms and pussywillow from Palm Sunday, candles from Pascha (Easter), and other sacred items, as well as a personal Commemoration Book (containing the names of family and loved ones, both living and departed, to be remembered in prayer).

Ideally, the icon corner is located so that it is visible when one first enters the house from the main entrance. Traditionally, when first entering the house, an Orthodox Christian would venerate the icons before greeting the members of the house.

A traditional Orthodox family will gather together every day for morning and evening prayers. Sometimes, at the end of the prayers, the head of the household will take the hand censer and cense the icons and all of the members of the household.

Often, in addition to the icon corner, a family will hang a small “portal icon” (usually of the Virgin and Christ Child) by the door, which is venerated by family and guests whenever going in or out of the house.

Source: Wikipedia

Θαυμαστές εμπειρίες στον τάφο του Μαρτυρικού Ιεραποστόλου του Κονγκό π. Κοσμά Ασλανίδη (+1989)



Θαυμαστές εμπειρίες στον τάφο του

Μαρτυρικού Ιεραποστόλου του Κονγκό π. Κοσμά Ασλανίδη (+1989)

Ο μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης περιγράφει μερικές ακόμη θαυμαστές εμπειρίες που βίωσαν στο Κολουέζι ενάμιση χρόνο μετά την κοίμηση του Μαρτυρικούς Ιεραποστόλου του Κονγκό π. Κοσμά Ασλανίδη (+1989):

«Στις 28 Ιουλίου του 1991, όταν τελειώσαμε το βραδινό μάθημα του ιερατικού σεμιναρίου, μαζί με όλους τους Ιερείς, που ήταν τότε περί τους δεκαπέντε, ξεκινήσαμε για την γειτονική εκκλησία της Ιεραποστολής για το Μικρό Απόδειπνο. Προχωρώντας προς την εκκλησία, οι Ιερείς σταμάτησαν ξαφνικά και εκστατικοί αναφωνούσαν και έλεγαν:

“Κοιτάξτε, τι ακτίνες είναι αυτές που βγαίνουν από τον τάφο του π. Κοσμά!”.

Εγώ τους ακολουθούσα τελευταίος. Αλλά δεν αξιώθηκα να δω αυτό το θαυμαστό σημείο. Τους ρωτούσα να μου πουν, τι έβλεπαν. Και μου περιέγραψαν ότι έβλεπαν να βγαίνει φως σαν ακτίνες του ήλιου από τον τάφο του π. Κοσμά. Ήταν τόσο ψηλές που ξεπερνούσαν στο ύψος και την γύρω δεντροστοιχία!

Μία άλλη φορά, παιδιά του Οικοτροφείου μού ανέφεραν ότι, καθώς έμπαιναν για το Απόδειπνο στην εκκλησία, άκουσαν κουδουνίσματα θυμιατού κοντά στον τάφο του π. Κοσμά, χωρίς να βλέπουν άνθρωπο! Άλλοτε πάλι, αισθάνονταν την οσμή θυμιάματος, χωρίς να λιβανίζει κάποιος!»

Από το βιβλίο: «Γρηγοριάτικο Γεροντικό» του Μοναχού Δαμασκηνού Γρηγοριάτη, Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 2005

Those who suffer are the special children of God – Blessed Elder Aimilianos of Simonopetra Monastery, Holy Mount Athos, Greece (+2019)



Those who suffer are the special children of God


Blessed Elder Aimilianos of Simonopetra Monastery,

Holy Mount Athos, Greece (+2019)

If today we ourselves are not suffering, let us not forget that in all likelihood things will be different tomorrow. More importantly, right now, all around us, countless friends, loved ones, relatives and acquaintances are suffering, and they are, and never cease to be, the members of our own body (cf. 1 Cor 12:12). Let us pray for them with the words of this psalm [Psalm 17] and with similar words. And even though some of us may not seem to be suffering today, the deeper truth is that we are always suffering. Our struggle to live virtuously is itself a source of pain. Satan, like a roaring lion (1 Pet 5:8), like a lion’s whelp that lurks in secret places (Ps 17:12), waits for an opportunity to ensnare us in temptations. Our friendships and our loves can likewise be the cause of much pain and suffering. In the end, we can say that our whole life is a passion play, a history of extended suffering. However, let us not lose sight of the deeper meaning offered to us by the psalmist. Pain, difficulties, misfortunes, and suffering in general are the signs of divine visitation. Those who suffer are the special children of God. And so when our life is untroubled and things seem to be going well, we should stop and ask ourselves if we have not somehow moved away from God, because it is precisely suffering that constitutes our glory, our crown.





Αγαπώ τον σκουπιδιάρη μου



Αγαπώ τον σκουπιδιάρη μου

Ἦταν ἕνα φιλόδοξος, νέος δημοσιογράφος. Μόλις εἶχε ἀποφοιτήσει ἀπ᾽ τή σχολή δημοσιογραφίας καί κατά τά δικά μας “ἐπιχειρηματικά ἤθη”, δούλευε ἄμισθος καί ὑπό δοκιμή σέ κάποια μεγάλη ἐφημερίδα. Ἦταν παραμονές πρωτοχρονιᾶς καί ἔπρεπε νά κάνη μία ἔρευνα ἀπό πόρτα σέ πόρτα.

—Γειά σας. Λέγομαι Γιάννης… καί κάνουμε μία ἔρευνα σ᾽ αὐτή τή συνοικία…

—Δέν ἐνδιαφέρομαι! Γειά σας!, … δυνατό κλείσιμο τῆς πόρτας καί κλείδωμα.

Ἀρκετές ἑκατοντάδες πόρτες ἦταν κλειστές γιά τήν ἔρευνα τοῦ φίλου μας, ὥσπου δέν ἄντεξε καί στήν τελευταία γυναίκα πού τοῦ ἄνοιξε τῆς εἶπε:

—Πρίν μοῦ κλείσετε κατάμουτρα τήν πόρτα, δέν πουλάω τίποτε, τό μόνο πού θέλω εἶναι νά σᾶς κάνω μερικές ἐρωτήσεις γιά σᾶς καί τήν κοινότητα.

Ἡ νεαρή γυναίκα πού ἦταν μέσα, ἔκανε μία παύσι γιά λίγο, ὕψωσε τά φρύδια της σηκώνοντας τούς ὤμους της μέ ἀπορία, μπερδεμένη ἀπ᾽ τήν εἰσαγωγή του.

—Βέβαια, Περᾶστε. Μήν δίνετε σημασία στήν ἀκαταστασία. Εἶναι δύσκολο μέ τά παιδιά.

Ἦ​ταν ἕνα παλαιό διαμέρισμα σέ μία ὑποβαθμισμένη γειτονιά ὅπου μποροῦσαν νά βροῦν κατάλυμα αὐτοί πού εἶχαν πενιχρό εἰσόδημα. Μέ τά λίγα πού εἶχαν, τό σπίτι ἔμοιαζε ἄνετο καί φιλόξενο.​

—Χρειάζομαι μόνο νά σᾶς κάνω μερικές ἐρωτήσεις γιά σᾶς καί τήν οἰκογένειά σας. Ἄν καί ἀκούγεται προσωπικό, δέν χρειάζεται νά χρησιμοποιήσω τά ὀνόματά σας. Αὐτές οἱ πληροφορίες θά χρησιμοποιηθοῦν…

Ἡ​ γυναίκα τόν διέκοψε.​

—Θά θέλατε ἕνα καφέ; Φαίνεται ὅτι εἴχατε δύσκολη μέρα.

Μολις ἐπέστρεψε μέ τόν καφέ, ἕνας ἄνδρας ἦρθε στήν ἐξώπορτα. Ἦταν ὁ σύζυγός της.

—Νίκο, ὁ κύριος ἦρθε γιά νά κάνη μία ἔρευνα.

Ὁ​ δημοσιογράφος σηκώθηκε καί συστήθηκε εὐγενικά. Ὁ Νίκος ἦταν ψηλός καί ἀδύνατος, μέ πρόσωπο τραχύ καί γερασμένο, ἄν καί πρέπη νά ἦταν γύρω στά εἴκοσι μέ εἴκοσι πέντε. Τά χέρια του ἦταν ἄγρια, ὅπως ἐκεῖνα πού γίνονται ἀπ᾽ τή σκληρή δουλειά, ὄχι ἀπ᾽ τά μολύβια. Ἡ γυναίκα ἔγειρε καί τόν φίλησε ἀπαλά στό μαγουλο. Καθώς κοιτοῦσε ὁ ἕνας τόν ἄλλον, μποροῦσες νά διακρίνης τήν ἀγάπη πού τούς ἕνωνε. Χαμογέλασε καί ἀκούμπησε τό κεφάλι της στόν ὦμο του. Ἐκεῖνος ἄγγιξε τό Continue reading

Η απάντηση ενός ιεραποστόλου για ποιο λόγο πήγε στην Ιεραποστολή των ειδωλολατρών από την στιγμή που δεν τον κάλεσαν οι ίδιοι



Η απάντηση ενός ιεραποστόλου για ποιο λόγο

πήγε στην Ιεραποστολή των ειδωλολατρών από την στιγμή

που δεν τον κάλεσαν οι ίδιοι

Λέει ἕνας στό φίλο του πού δραστηριοποιεῖται στήν ἱεραποστολή, πού μόλις εἶχε ἐπιτρέψει στά πάτρια ἀπό μία μακρινή εἰδωλολατρική χώρα:

—Τί ἤθελες νά πᾶς νά ζῆς μεταξύ αὐτῶν τῶν εἰδωλολατρῶν; Μήπως σοῦ τό ζήτησαν;
Ὁ νεοαφιχθεῖς ἱεραπόστολος τοῦ ἀπαντά:

—Νά σοῦ πῶ. Ὅταν ἤμουν φοιτητής, κάποιο βράδυ, φεύγοντας ἀπ᾽ τό σπίτι μου βλέπω μία λάμπα σ᾽ ἕνα ἀπέναντι παράθυρο νά καπνίζει καί νά πιάνη φωτιά ἡ κουρτίνα. Πρός στιγμήν σκέφθηκα νά φωνάξω ἀπέναντι στούς κατοίκους νά τρέξουν νά τή σβήσουν, ἀλλά εἶπα ἀφοῦ δέν μοῦ τό ζήτησαν γιατί νά τούς φωνάξω; Καί συνέχισα γιά τήν ἔξοδό μου.

—Δέν μπορεῖ νά τό ἔκανες αὐτό, τοῦ λέει ἐπιτιμητικά ὁ φίλος, μποροῦσε νά γίνει μεγάλη καταστροφή.

—Πράγματι, δέν τό ἔκανα. Φώναξα καί βοήθησα νά τή σβήσουν. Τό ἴδιο κάνω καί τώρα μέ τούς εἰδωλολάτρες πού λές. Δέν μέ φώναξαν, καί εἶναι φυσικό νά μήν μέ φωνάξουν. Οὔτε ἤξεραν αὐτοί τόν αἰώνιο κίνδυνο πού διατρέχουν μακρυά ἀπ᾽ τόν ἀληθινό Θεό καί τό Σωτήρα Χριστό. Ἀλλά ἐγώ πού ξέρω, καί ἔχω ὅπως καί μέ τή φωτιά τήν εἰκόνα καί τή γνώσι, θεώρησα χρέος μου νά πάω νά τούς κηρύξω τό Εὐαγγέλιο τῆς σωτήριας.

The Three Trees – Christian Story



The Three Trees – Christian Story

Long ago in the forest, lived three tall tress, the biggest among all trees in the forest. One fine day, the three were having a chat, talking about their dream of the future.

The first tree said, “I want to grow taller and stronger, and I want a man to chop me down and make a beautiful bed of my trunk, so a great king can sleep on me.”

The second tree said, “I want to grow taller and stronger, because I want a man to chop me down and make a big yacht of my trunk, so a king can sail on me and go around the world.”

The third tree said, “If me, I don’t want anyone to chop me down. I want to be the tallest and the biggest tree in this forest, so everyone can come to me and look at me admiring my tall trunk.”

So then – the trees agreed to pray each and every day so God would make their dreams come true.

One day, a man came and chopped the first tree. The first tree was excited. He thought his dream was finally come true. But when the man found the quality of the tree trunk was not very good, he didn’t make him as a bed, he turned the tree trunk into a manger instead, for Continue reading

Μία νοσοκόμα από την Αρμενία κάνει πράξη το “αγαπάτε τους εχθρούς σας” (Ματθ. 5, 44)



Μία νοσοκόμα από την Αρμενία

κάνει πράξη το “αγαπάτε τους εχθρούς σας”

(Ματθ. 5, 44)

Ἀναφέρει ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος:

«Κατά τή διάρκεια τοῦ διωγμοῦ τῶν Ἀρμενίων ἀπ᾽ τούς Τούρκους, ὅπου ἀνάμεσά τους ἦταν καί Χριστιανοί, ἕνας φανατικός Τοῦρκος καταδίωκε ἕνα νεαρό Χριστιανό μέ τήν ἀδελφή του. Κάποια στιγμή τούς ἔφθασε καί μέ τό μαχαίρι σκότωσε τό νέο. Ἡ κοπέλλα στό μεταξύ κατόρθωσε νά διαφύγη.

Μετά ἀπό καιρό, ἡ νέα αυτή ἔγινε νοσοκόμα. Μία μέρα, στό νοσοκομεῖο πού ἐργαζόταν, ἔφεραν ἕνα στρατιώτη βαριά τραυματισμένο. Στό πρόσωπό του δέν δυσκολεύτηκε νά ἀναγνωρίση τό φονιά τοῦ ἀδελφοῦ της. Ζήτησε δύναμι ἀπό Ἐκεῖνον, πού Πρῶτος εἶχε ζητήσει ἀπ᾽ τόν ἐπουράνιο Πατέρα Του νά συγχωρέση τούς σταυρωτές Του, καί ἄρχισε νά τόν περιποιεῖται μέ ὅλη τή δύναμι τῆς Χριστιανικῆς ἀγάπης. Ὁ ἄρρωστος ἀπ᾽ τίς πρῶτες μέρες παραξενεύθηκε μέ τήν ἰδιαίτερη περιποίησι τῆς νοσοκόμας. Δέν βάσταξε, λοιπόν, καί μία μέρα τή ρώτησε:

—Ἀδελφή, ἡ ἰδιαίτερη φροντίδα σας γιά μένα μέ συγκινεῖ. Σέ τί ὀφείλεται;
Ἡ Χριστιανή νοσοκόμα, ἀντί ἄλλης ἀπαντήσεως, τοῦ ἔδειξε τήν Καινή της Διαθήκη, ἀπ᾽ τήν ὁποία καί ἄρχισε νά τοῦ διαβάζη. Ὅταν ἔφθασε στό “ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς σας, εὐεργετεῖτε αὐτούς πού σᾶς μισοῦν”(Ματθ. 5, 44), ὁ ἄρρωστος τή διέκοψε:

—Ἀδελφή, αὐτό εἶναι ἀδύνατο. Ἔχετε ἐσεῖς κάποιον πού νά μπορῆ νά τό κάνη αὐτό;

—Πρῶτα ὁ Χριστός πάνω στό Σταυρό, ἀπάντησε ἡ νοσοκόμα. Καί μετά, μέ τή δύναμι Ἐκείνου, ἡ ἀδελφή ἑνός σκοτωμένου τό ἔκανε στό φονιά τοῦ ἀδελφοῦ της!».